Śmierć w perspektywie Kościoła nie jest jedynie wydarzeniem biologicznym, lecz momentem przejścia osoby w rzeczywistość wieczną, która zostaje objęta ścisłym porządkiem norm kanonicznych.
Prawo kościelne nie opisuje tajemnicy śmierci, ale reguluje jej otoczenie sakramentalne i wspólnotowe, chroniąc godność osoby w chwili granicznej.
Kodeks Prawa Kanonicznego szczegółowo wskazujee obowiązki Kościoła wobec umierającego.
Kan. 1004 §1 i §2 określają możliwość oraz obowiązek udzielenia sakramentu namaszczenia chorych osobie znajdującej się w niebezpieczeństwie śmierci;
kan. 921 §1–3 reguluje udzielenie Wiatyku jako ostatniego pokarmu eucharystycznego;
kan. 1176 §1–3 gwarantuje prawo do pogrzebu kościelnego każdemu wiernemu.
- Wszystkie te normy tworzą spójny porządek. Śmierć nie pozostaje zatem poza strukturą Kościoła, lecz zostaje w nią włączona. W tym porządku pojawia się również wymiar duchowy, który nie jest normą, lecz doświadczeniem wiary. Godzina piętnasta - godzina śmierci Chrystusa - szczególnie wskazana w duchowości przekazanej przez Faustynę Kowalską, staje się znakiem szczególnej obecności Miłosierdzia, w którym ludzka śmierć zostaje niejako złączona z tajemnicą odkupienia.
W ten sposób prawo prowadzi człowieka aż do granicy, określając wszystko, co konieczne i godne, a godzina Miłosierdzia przypomina, że poza tą granicą nie ma już żadnego przepisu — jest tylko Spotkanie.
