Śmierć jako akt przejścia w świetle prawa Kościoła i tajemnicy Miłosierdzia

Śmierć w perspektywie Kościoła nie jest jedynie wydarzeniem biologicznym, lecz momentem przejścia osoby w rzeczywistość wieczną, która zostaje objęta ścisłym porządkiem norm kanonicznych.

Prawo kościelne nie opisuje tajemnicy śmierci, ale reguluje jej otoczenie sakramentalne i wspólnotowe, chroniąc godność osoby w chwili granicznej.

• Kodeks Prawa Kanonicznego szczegółowo wskazujee obowiązki Kościoła wobec umierającego.

Kan. 1004 §1 i §2 określają możliwość oraz obowiązek udzielenia sakramentu namaszczenia chorych osobie znajdującej się w niebezpieczeństwie śmierci;

kan. 921 §1–3 reguluje udzielenie Wiatyku jako ostatniego pokarmu eucharystycznego;

kan. 1176 §1–3 gwarantuje prawo do pogrzebu kościelnego każdemu wiernemu.

• Wszystkie te normy tworzą spójny porządek. Śmierć nie pozostaje zatem poza strukturą Kościoła, lecz zostaje w nią włączona. W tym porządku pojawia się również wymiar duchowy, który nie jest normą, lecz doświadczeniem wiary. Godzina piętnasta - godzina śmierci Chrystusa - szczególnie wskazana w duchowości przekazanej przez Faustynę Kowalską, staje się znakiem szczególnej obecności Miłosierdzia, w którym ludzka śmierć zostaje niejako złączona z tajemnicą odkupienia.

W ten sposób prawo prowadzi człowieka aż do granicy, określając wszystko, co konieczne i godne, a godzina Miłosierdzia przypomina, że poza tą granicą nie ma już żadnego przepisu — jest tylko Spotkanie.