Ślub kościelny bez bierzmowania – co mówi prawo kanoniczne.

Kiedy prawo schodzi do serca ( kan. 1752 KPK )

Wyobraźcie sobie, że posiadacie do dyspozycji różne systemy norm - prawo cywilne, prawo kanoniczne, parafialne regulaminy, zwyczaje i precedensy.. Każde z tych praw określa, co wolno a czego nie wolno; co karane a co dozwolone lub jak ma być zachowany porządek. Ale pewnego dnia stajecie przed sytuacją w której wszystkie przepisy nakazują różne, sprzeczne działania. Jest jednak jedna reguła, która może uchylić wszystkie inne, jeśli tylko tego wymaga dobro człowieka – nie mienia, nie własności, nie porządku formalnego, lecz jego życia duchowego. Pytanie ? Które prawo w Kościele ma pierwszeństwo przed wszystkimi innymi, jeśli w grę wchodzi najwyższe dobro człowieka? „Zbawienie dusz niech zawsze będzie najwyższym prawem” – to ostatni kanon Kodeksu Prawa Kanonicznego i jednocześnie zdanie, które przypomina, że w Kościele najważniejszy jest człowiek i jego dążenie do zbawienia. Nie przepisy, nie formalności ale ktoś, kto szuka dobra, sensu i pokoju. Prawo ma pomagać a nie przygniatać - dawać drogę wyjścia, a nie zamykać. Niekiedy przepisy stają się pomocą i tutaj dobrym przykładem jest proces o stwierdzenie nieważności małżeństwa. Dla wielu osób to brzmi strasznie formalnie a tymczasem chodzi o coś bardzo ludzkiego czyli o sytuacje w których w dniu ślubu naprawdę brakowało czegoś ważnego – dojrzałości, wolności decyzji, prawdziwego zrozumienia i odpowiedzialności. Wtedy Kościół nie patrzy tylko na dokumenty ale patrzy przede wszystkim na człowieka na jego historię, ból i nadzieję. Właśnie dlatego ten ostatni kanon jest tak ważny – przypomina, że celem nie jest procedura ale pomoc w odnalezieniu prawdy, pokoju oraz osiągnięciu zbawienia - najpierw człowiek, potem paragraf. Autor: Paweł Korbas - adwokat kościelny